دوره 4، شماره 3 و 4 - ( پاییز و زمستان 1397 )                   جلد 4 شماره 3 و 4 صفحات 102-83 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


چکیده:   (1849 مشاهده)
کمی بیش از یک سده از عمر رویکرد روانکاوانه و روان‌شناسانه به متن ادبی نمی‌گذرد، بااین‌حال این رویکرد طی عمر نه چندان دراز خود توانسته است دیدگاه‌های نوینی به تحلیل و نقد متون ادبی بگشاید. نگارندۀ این مقاله در تحلیل داستان‌های سه مجموعه داستان از یک نویسندۀ فارسی‌زبان (شیوا مقانلو) که در یک جلد و تحت عنوان (آدم‌های اشتباهی) منتشر شده است با نگاهی گذرا به تعدادی از نظریه‌های نقد ادبی روانکاوانه کوشیده است تأثیر ناخودآگاه نویسنده در نگارش داستان‌ها را بررسی کند؛ چنان‌که ملاحظه خواهد شد این تأثیر خود را در تکرار مضامین، شگردها، استعارات و سایر نشانه‌های متن آشکار ساخته است. از جمله مضامین مکرر در داستان‌های این نویسنده می‌توان به مضمون بدن، وهم و داستان‌های وهمناک، انتقام عاشقانه و عشق و تنهایی و از شگردهای داستانی می‌توان به نوعی بازیگوشی پست‌مدرن، ابهام و بازی‌های زبانی در نگارش داستان‌ها اشاره کرد. 
 

 
متن کامل [PDF 540 kb]   (1148 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: 1397/12/26 | پذیرش: 1397/12/26 | انتشار: 1397/12/26

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.