دوره 5، شماره 7 و 8 - ( پاییز و زمستان 1398 )                   جلد 5 شماره 7 و 8 صفحات 32-21 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


چکیده:   (1449 مشاهده)
فرامتن­ها به دو شکل تفسیری و انتقادی در پیرامون متن­ها شکل گرفته، در رواج، تثبیت یا تحریف نظمِ داناییِ سامان­یافته در آن­ها نقش چشمگیری دارند. بر همین اساس حتی آن ­دسته از فرامتن­هایی را که از سر تفنن یا نوعی همدلی تولید شده­­اند، نمی­توان نادیده گرفت. کتاب اندک­گستاخ و بیش­مؤدب در حضرت مثنوی در مقام فرامتن با ادعایِ مواجهۀ سه­گانه با مثنوی و مولوی -همدلی، بازخوانی امروزی و مناقشه- تعدادی از موضوع­های مثنوی را شرح و تفسیر کرده­است. به­منظور تبیین بدخوانی­های نوشتار حاضر، الگوهای خوانش در کتاب مذکور باتوجه­به اصول عام خوانش و ادعای روش­شناختی مؤلف بررسی و نقد شده­است. نتیجه نشان می­دهد که کتاب حاضر به­رغم برخی از جذابیت­های­ ظاهری که در آن دیده می­شود، حاوی ضعف­هایی همچون بافت­زدایی اعم از نادیده­انگاری موضوع یا خلط حوزه­های معرفتی، عدول از شرط­ گفت­و­گوی حال با سنت یا گذشته، تعمیم و کلی­گویی و نیز زبان­ورزی ناپخته است که هرکدام به­مثابۀ وجوهی از کم­خوانی یا زیادخوانی می­تواند، منجر به بدفهمی برخی از خواننده­-مخاطبان شود.

متن کامل [PDF 546 kb]   (288 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: 1398/11/19 | پذیرش: 1398/11/19 | انتشار: 1398/11/19

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.